• 0.000000lag
  • 0.000000lag
gł
Ad rem
1321 views
no responses

Pokot – film Holland a emocje współczesnych ludzi

„Żyjemy w trudnych czasach i potrzebujemy nowych perspektyw” – mówiła cytowana przez „Politykę” Agnieszka Holland, odbierając statuetkę. Film „Pokot” w reżyserii Agnieszki Holland został uhonorowany Nagrodą im. Alfreda Bauera, przyznawaną filmom fabularnym wyznaczającym nowe perspektywy w sztuce filmowej. Polska kobieta ponad granicami tym razem postawiła na ojczysty kraj.

Po kilku żmudnych latach współpracy dwóch odmiennych osobowości artystycznych – Agnieszki Holland i Olgi Tokarczuk, nad adaptacją powieści „Prowadź swój pług przez kości umarłych” powstał film „Pokot” w reżyserii Agnieszki Holland.

Agnieszka Holland i Olga Tokarczuk„Pokot” jest to pierwszy od czasu „Kobiety samotnej” z 1981 roku pełnometrażowy film Holland dziejący się we współczesnej Polsce. Adaptacja kapryśnej prozy Tokarczuk to jeden z najciekawszych eksperymentów w polskim kinie fabularnym ostatnich lat. Agnieszka Holland znana z częstego wyrażania poglądów w mediach społecznych zrobiła film jednoznacznie – zważywszy na to, co dzieje się aktualnie w Polsce – polityczny, wbijający się klinem w polską dyskusje o ochronie przyrody, zmianach klimatycznych i roli kościoła katolickiego w promowaniu bezkrytycznie antropocentrycznej postawy.

Film „Pokot” podążając za literackim pierwowzorem opowiada o starzejącej się samotnej kobiecie w Polsce,Agnieszka Holland na planie filmowym Pokotu inżynierce bezgranicznie kochającej zwierzęta. Bohaterka filmu mieszka w Kotlinie Kłodzkiej, gdzie wikła się w bezpardonową walkę o prawa zwierząt z okoliczną policją i myśliwymi. Zdecydowanie woli towarzystwo swoich psów, których zniknięcie okazuje się w filmie kluczowym zaczątkiem całego konfliktu. Epicki oddech, który niewątpliwie nadała filmowi operatorka Jolanta  Dylewska jest niepowtarzalny. Ujęcia przyrody wypadają wspaniale a całość klimatu filmu jest precyzyjnie przemyślana.

Eksperymentalność „Pokotu” zawiera się w niecodziennej mieszance i wielowarstwowości: zbrodniczej intrydze z otwarcie proekologiczną tezą, w połączeniu sielskiego realizmu z posępnym thrillerem, komizmu z okrucieństwem, numerologii z antyklerykalizmem oraz pytaniami etycznymi z amoralną fabułą. Koncept i siła oddziaływania filmu opierają się też na sprawnym użyciu narratora, który niby to opowiada nam pewną historię, ale tak naprawdę wypiera i przeinacza podstawowe fakty. Największa siła Holland jako reżyserki to nadal umiejętność połączenia formalnej i dramaturgicznej precyzji z opartym na empatii starannym budowaniem postaci.

 „Cieszę się, że właśnie Nagrodą im. Bauera doceniono film, w którym postanowiłam wyjść ze swojej strefy komfortu.” – mówiła „Wyborczej” w Berlinie Agnieszka Holland

„Nasz film mógłby nosić inny tytuł >>To nie jest kraj dla starych kobiet<<” twierdzi Agnieszka Holland, dodając, że taki jest właśnie świat, w którym żyjemyBohaterowie filmu Pokot. Niewątpliwie jest to film kobiecy i nie chodzi tylko o to, że główna bohaterka jest kobietą, ani że w kobietach reżyserka widzi swoją widownię. Motywem i sposobem widzenia świata przez Duszejko jest empatia do: słabszych, skrzywdzonych, poniżonych i życiowo złamanych. Ona sama dobrze zna te uczucia, bo jako dojrzała kobieta codziennie takich poniżeń doznaje. Nie skupia się jednak na własnych krzywdach, działa dla dobra innych. To bardzo kobiece podejście. Mężczyzna, który opowiada o kobiecie, często przedstawia ją jako ofiarę. Holland chciała pokazać zupełnie inną bohaterkę i jej się to udało.   

Agnieszka Holland z córką odbiera nagrodę Srebrnego NiedźwiedziaWspomnianą w tytule polityczność „Pokotu” najlepiej widać w krytykowanym przez reżyserkę sojuszu strzelby i ołtarza (vide ksiądz legitymujący łupieżczą działalność myśliwych) oraz w obrazie kościelnej szopki z truchłami upolowanych zwierząt – zainspirowanym autentycznym polskim przypadkiem.

Mówiąc w wywiadach o szkodliwym ograniczaniu empatii, HollaFestiwal filmowy w Berlinie - Srebrny Niedźwiedźnd stawia znak równości między obojętnością na los nie-ludzkich istot a nietolerancją i dyskryminacją kolejnych grup społecznych w skręcającej w kierunku prawicowym Polsce. Idea głosząca, że o naszym człowieczeństwie świadczy nasz stosunek do zwierząt  z pewnością nie jest nowa. Nigdy jednak w polskim filmie nie zyskała tak mocnej artykulacji. „Pokot” jest niewątpliwie wielowarstwowym – pod względem gatunkowym filmem – przerażającą opowieścią o mordujących się nawzajem zwierzętach, które często okazują się całkiem zwyczajnymi ludźmi.

„Pokot” – piękny film pod względem wizualnym

Agnieszka Holland, polska reżyserka filmowa i teatralna, scenarzystka filmowa i aktorka żydowskiego pochodzenia urodzona w 1948 roku w Warszawie. Dorastała w rodzinie inteligenckiej. Jej ojciec Henryk Holland pracował jako dziennikarz i socjolog. Matka Irena z domu Rybczyńska była polską publicystką. Młodsza siostra Agnieszki Holland – Magdalena Łazarkiewicz jest dzisiaj reżyserem i scenarzystką.

Holland swoją przygodę z kinem rozpoczęła na Wydziale Filmowym i Telewizyjnym Akademii Sztuk Scenicznych w Pradze (ukończyła w 1971 roku). Tuż po powrocie do Polski nawiązała współpracę z Krzysztofem Zanussim (jako asystent reżysera) i Andrzejem Wajdą (związana była z zespołem filmowym „X’”). W latach 70. prócz kilkukrotnego pojawienia się na ekranie w roli drugoplanowej („Przesłuchanie” Ryszarda Bugajskiego), zaczęła tworzyć własne filmy. Za swój debiut „Aktorzy prowincjonalni” Holland otrzymała w Cannes nagrodę FIPRESCI. Po nakręceniu kilku filmów w Polsce, reżyserka na wieść o wprowadzeniu stanu wojennego podjęła decyzję o emigracji. Od 1981 roku tworzy w Niemczech i Francji. Od lat 90. w Stanach Zjednoczonych. Od 2008 roku dzieli swój dom pomiędzy Francję, Stany Zjednoczone i Polskę.

Co wyróżnia kino Agnieszki Holland?

Aktorka Agnieszka Mandat i Holland na Festiwalu filmowym w BerlinieW biografii Agnieszki Holland – „Reżyseria: Agnieszka Holland” Stanisława Zawiślińskiego z 1995 roku, autor wskazuje na niejednolitość formalną i tematyczną poszczególnych filmów w całej twórczości polskiej reżyserki, powiązaną pewną nicią w wyborze tematów i sposobie kreowania bohaterów. Nić to nic innego jak wizja świata jako pułapki, w którym człowiek bezskutecznie walczy o nadanie sensu swemu istnieniu, będąc jedynie zabawką Boga. Jak pisze Bobowski: „Dla jej bohaterów nie ma szczęścia, pełni egzystencji, spełnienia”.

„Wydaje się problematyczne, czy podejmowanie przez Agnieszkę Holland tematów, w gruncie rzeczy dość uniwersalnych i nierzadko spotykanych w dziełach innych twórców, może stanowić wystarczający wyróżnik, by mówić o jakimś charakterystycznym rysie autorskim. Niewątpliwie jednak można mówić o określonym kręgu jej twórczych zainteresowań.” – Twórca Agnieszka Holland – Culture.pl

Agnieszka Holland - reżyserka 3 sezonu House of CardsAgnieszka Holland wychodząc naprzeciw masowej publiczności, reżyserowała również telewizyjne seriale, takie jak „Dowody zbrodni”, „Prawo ulicy” czy „House of Cards” podejmując się najczęściej tematyki politycznej, obrazując codzienne życie Amerykanów oraz poruszając wątki kryminalno-obyczajowe. Rozmaita tematyka (Holocaust, tematyka historyczna) połączona z oryginalnym podejściem reżyserki, pozwala całkowicie inaczej spojrzeć na problematykę.

„Pewne historie mają w sobie magię archetypu. Zawierają jakąś tajemnicę, dotyczącą ludzkich losów, wyborów, granicy między wolą a przypadkiem. Kiedy w takiej jednej historii wszystko to się zbiegnie, to historia ta zaczyna intrygować. Kiedy ma się w sobie choć odrobinę wrażliwości, drąży się do odgadnięcia tajemnicy i sensu tych zdarzeń. Ma się ochotę je opowiedzieć, bo wydaje się, że wtedy ten sens się odnajdzie. Zwykle się nie odnajduje, ale sam proces dochodzenia do poznania jest intrygujący.” – Grzegorz Wojtowicz, rozmowa z Agnieszką Holland, stopklatka.pl

You Might Also Like

Brak Komentarzy

Zostaw komentarz