• 0.000000lag
  • 0.000000lag
gł
Ad rem
1155 views
no responses

Magia fotografii – prawda uwieczniona w sekundzie

Fotografia od ponad stu lat definiując świat mody, zapoznaje nas z kreatywnością wyrazu artystycznego. Wprawdzie podobizny ludzi w stylowych ubraniach pojawiły się już w 1939 roku, to prawdziwa fotografia rozkwitła dopiero po wynalezieniu drukowania półtonów, pozwalając na masową reprodukcję obrazów.

Słynna scena z filmu Powiększenie Michelangelo Antonioniego z 1966 rokuW słynnej scenie kultowego filmu „Powiększenie” Michelangelo Antonioniego z 1966 fotograf klęcząc nad modelką, która nieustannie zmienia pozycje, robi zdjęcia klatka po klatce. Jest to nowatorski krok włączenia erotycznego ambiance do historii fotografii świata mody. Do dnia dzisiejszego scena z tego filmu posiada niesłąbnącą siłę medialną. Obecnie fotograf mody podobnie jak malarz operujący pędzlem, robi zdjęcia w tak naturalistyczny sposób, aby jak najlepiej odzwierciedlić piękno ciała ludzkiego. W książkach zajmujących się historią fotografii pierwsze najważniejsze nazwisko, które zostaje wymienione na pierwszym miejscu to Edward Steichen. Przede wszystkim ze względu na swoje przełomowe zdjęcia, które zrobił na zlecenie francuskiego guru świata mody Paula Poireta w magazynie „Art&Decoration”. Przypuszczalnie ze względu na ten fakt sam siebie w swojej autobiografii określa „pierwszym poważnym fotografem mody”. Steichen po legendarnych fotografiach zamieszczonych w 1911 roku znika ze świata fotografii modowej, aż do 1923 roku. W międzyczasie najbardziej znanym i rozchwytywanym fotografem w dziedzinie mody jest Baron de Meyer skupiający się na robieniu zdjęć wśród sztucznych kwiatów, romantycznego tła i nastrojowego charakteru. Jak na dzisiejsze czasy to pełen kicz! Jako główny fotograf „Condé  Nast” do 1923 roku konsekwentnie kontynuował swój styl, przez co stał się naprawdę passé. W tym momencie na scenę ponownie wkroczył Edward Steichen, który zastąpił ciemne światło czystym i zdecydowanym wpływem modernizmu.

Edward Steichen i jego nowatorskie zdjęcia kolekcji Paula Poireta dla Art&Decoration

Martin Munkácsi Fotografia mody straciła swoją formalność w 1933 roku, kiedy to węgierski fotograf Martin Munkácsi, który zajmował się tylko i wyłącznie fotografią modową, zmienił swój kierunek i skupił się na uwiecznianiu modelek w ciągłym ruchu, co miało przełomowy wpływ na zdjęcia ze świata mody. Jego genialne ujęcia dokumentujące daną chwilę, prezentują witalne, pełne życia kobiety w tym jedynym ułamku sekundy. Jego wizja artystyczna zmieniła fotografię świata mody na zawsze, stając się bardziej wiarygodnymi dla nas i naszej wyobraźni.

Martin Munkácsi i jego zrewolucjonizowany świat fotografii modowej

„Uwielbiam robić zdjęcia ludziom z zaskoczenia, którzy w danej chwili nie myślą o tym, który profil jest najbardziej dla nich korzystny” – Ellen Von Unwerth

Man RayW latach 30., kiedy surrealizm był już bardzo ugruntowanym kierunkiem w sztuce, jego wpływ na fotografię modową był niezaprzeczalnie niekonwencjonalny. Największym zwolennikiem tego nurtu był Man Ray, który rozpoczął pracę w Harper’s Bazaar. Fotografia modowa nigdy nie była dla Raya najważniejszą rzeczą w jego życiu, dlatego też nie miał wielkich oczekiwań, jak powinna ona być odzwierciedlana na zdjęciach. Man Ray rozpoczął eksperymentowanie w ciemni ze zniekształceniami i nasłonecznieniem, co odwróciło całkowicie tonację zdjęć. W latach 30. ważną innowacją techniczną było wprowadzenie kolorowej fotografii, a amerykański Voque otrzymał swoją pierwszą kolorową okładkę od Edwarda Steichena w 1932 roku.

Man Ray i przełom w technice fotografii

Man RayMan RayMan RayMan RayMan RayMan Ray

Cecil BeatonJeżeli chodzi o ogólną popularność i wpływ na fotografię, najważniejszym fotografem mody był Cecil Beaton. Artysta lubił wykorzystywać w swoich pracach sceny rokokowe (kostiumy, scenografia). Jego krytyczne podejście do sposobu w jakim prowadził sesje z modelkami i celebrytkami nie cieszył się wówczas popularnością. Jego postawa byłaCecil Beaton tak szorstka, że Jean Cocteau nadał mu pseudonim „Złośliwej Alicji w Krainie Czarów”. Niemniej jednak jego praca znacznie przyczyniła się do rozwoju fotografii, głównie dzięki wprowadzeniu edycji zdjęć (wyszczuplanie). Ponadto zapoczątkował robienie sesji zdjęciowych w rozmaitych wnętrzach (opuszczone fabryki, metalowe konstrukcje – 1937 rok). Tego typu sesje zdjęciowe wybierane są przez fotografów do dnia dzisiejszego.

Irving PennW czasie II Wojny Światowej fotografia mody została zamrożona w czasie. Jednak po jej zakończeniu nastąpił boom, zwłaszcza w fotografii amerykańskiej, gdzie największy wpływ na jej rozwój miały dwa nazwiska: Irving Penn i Richard Avedon.

„Jeżeli każda fotografia kradnie odrobinę naszej duszy, czy nie jest to możliwe, że za każdym razem kiedy robię zdjęcia umyka mały fragment mojej duszy?” – Richard Avedon

Richard AvedonAvedon był kolejnym produktem kontynuującym pracę w Harper’s Bazaar. Podobnie jak inni fotografowie z magazynu – np. Munkácsi, ujęcia Avedona charakteryzowały się modelami w ruchu. Zatrudniony w wieku dwudziestu jeden lat, szybko przeszedł do historii. Jego fotografie z lat 50., które nazywał „wakacjami od życia” przedstawiały pełne życia dziewczęta. Kiedy Diana Vreeland przejęła edycję Voque’a w 1962 roku, Avedon podążając za nią, robił niemalże każdą okładkę dla magazynu, do czasu przejęcia przez Anne Wintour steru. Późniejsze prace fotograf kontynuował w pracowni (głównie zdjęcia na białym tle). Mimo to, zdjęcia w ruchu nadal były kontynuowane przez innych fotografów.

Richard Avedon – i jego „wakacje od życia”

Tymczasem w centrum uwagi znalazł się Irving Penn, pracujący jako asystent u Aleksandra Libermana w 1942 roku. Fotograf stał się znany ze swoich idealnie skomponowanych portretów paryskich modeli. Jego zdjęcia były pozbawione sztuczności (brak ozdób tła i rekwizytów). Do dnia swojej śmierci w 2009 roku, Penn pracował dla Vogue. Jego minimalistyczny styl trwał przez ponad sześćdziesiąt lat.

Irving Penn i jego minimalistyczny styl

W latach 60. młodość odznaczyła się w fotografii modowej. Prekursorem był David Bailey, który wprowadził ostre i David Bailey/cml_media_alt]seksualne elementy do swoich sesji zdjęciowych. Prowadząc nowatorską kampanię zdjęciową Bailey odwołał się do filmu „Powiększenie”. Jego życie stało się legendą popkultury. W ciągu dziesięciu lat, w których to seryjni mordercy i pornografia wiodły prym, fotografia mody stała się bardziej transgresywna. Księciem ciemności w latach 70. był Guy, który pracował dla francuskiego Voque. Jego twórczość mocno związana była z tematyką przemocy i złowieszczą fabułą. Jego niesławna reklama butów Charlesa Jourdana była szczególnie ikoniczna – buty leżące nieopodal wypadku samochodowego. Niemniej jednak zainspirował on Deborah Turbeville, która w tamtym czasie używała podobnego stylu w amerykańskim Voque.

Steven MeiselJeszcze bardziej znanym w tamtych czasach był Helmut Newton. Prace Nwetona w latach 80. związane były bardzo mocno z seksualnością epoki. Szczególna przypomnienia jest jego fotografia, na której widnieje Daryl Hannah w bikini uspokajająca płaczące dziecko, podczas gdy jej mąż zajmuje się dużo młodszą kochanką. W latach 90. pojawiły się pierwsze ostre modelki oraz długonogie gazelowate perfekcyjne kobiety, zupełnie nierealne – za te właśnie zdjęcia brawa należą się Stevenowi Meiselowi. Nie cały świat fotografii modowej był ekstremalny, przykładem czego jest Voque w którym zdjęcia są przepiękne a nie szokujące. Istotną osobą o której nie można zapomnieć jest Annie Lebovitz, która osiągnęła mistrzostwo w kreowaniu zdjęć, które układają się w niepowtarzalne modowe historie. Amerykański Voque stał się słynny przechodząc do nowego milenium, jako niepowtarzalny wyraz artystyczny.

„Najlepsze zdjęcia to te, które przekazują nam swoją siłę i wpływ na przestrzeni wielu lat” – Anne Geddes

W dzisiejszych latach fotografia modowa jest coraz bardziej zawładnięta przez amatorów. Przykładem jest Terry Richardson, którego styl – jako nastolatka – był dużo bardziej ekstremalny poprzez jego prywatne doświadczenia (muzyk w punktowej grupie, członek gangu). Całe jego życiowe doświadczenie odzwierciedla niepodrobiony styl jego zdjęć. Terry miał również duże szczęście, bowiem pod skrzydła wziął go ojciec (Bon Richardson), znany w latach 60. fotograf. Terry używając aparatów typu point-and-shoot sprawił, że zdjęcia stały się spontaniczne, nieprofesjonalne i często niegrzeczne. W 2013 roku ten buntowniczy fotograf skoncentrował na sobie media z jeszcze jednego powodu, albowiem sex-skandalu. Oskarżony o molestowanie modelek i zgłoszony w witrynie Change.org wzywającej do zaprzestania z nim pracy.

Terry Richardson – One Size Fits All

W dzisiejszej dobie internetu fotografia modowa stale się zmienia. Fotografowie zaczynają działać w sferze video, czego przykładem są pionierskie witryny Nick Knight i SHOWStudio. W 2013 roku świat video mody stał się tak popularny, że został sparodiowany przez komediantkę Lizzy Caplan dla Vena Cava. Bez względu na rodzaj fotografii, ich styl, fotografia modowa nieprzerwanie wpływa na nasze życie. Pamiętajmy jednak o tym, że na przestrzeni ponad stu lat, prawdziwi fotografowie mody tworzyli niepowtarzalne zdjęcia, które przetrwały próbę czasu.  

Dla wszystkich wrażliwców.

You Might Also Like

Brak Komentarzy

Zostaw komentarz